![](https://huisvangedichten.nl/wp-content/uploads/2024/07/DSC_7919-e1720439090538-1600x400.png)
Hoe komen we van de woorden in de gemeentelijke Cultuurvisie 2033 naar een daadwerkelijke uitvoering daarvan in de praktijk? De DEPO-organisaties zien in de dagelijkse praktijk een aantal kansen en uitdagingen. Op vrijdagmiddag 5 juli 2024 presenteerden ze waar ze staan en wat er nog nodig is. De genodigden: raadsleden en beleidsmedewerkers van de gemeente Den Haag, maar ook leden van de raden van toezicht van de DEPO-organisaties, medewerkers van fondsen en eigen medewerkers.
DEPO (het Directie Educatie en Participatie Overleg) organiseerde vanmiddag een bijeenkomst waarin de Haagse aanbieders en vertegenwoordigers van cultuureducatie en -participatie zich presenteerden. De 10 leden van DEPO (Art-S-Cool, CultuurSchakel, Drang, Haags Theaterhuis, Huis van Gedichten, KOO, Lonneke van Leth Dans, Musicon, Theaterschool Rabarber en Topaze) vertelden waar we staan op het gebied van cultuureducatie en -participatie in Den Haag. Dat deden ze in korte blokjes die gingen over de leeftijdsgroepen van voorschoolse educatie tot en met mbo, en ook over amateurkunst, het lerarentekort en domeinoverstijgend werken. Er was theater, er waren filmpjes van goede samenwerkingsvoorbeelden, en er was een mooi gedicht van de Jonge Stadsdichter. Het overkoepelend thema: kansengelijkheid.
Waar staan we nu?
Marijn Cornelis, voorzitter DEPO: “We zijn trots op wat we nu al voor elkaar krijgen. De ambities in de cultuurvisie zijn hoog en er wordt onderling goed samengewerkt om ze te bereiken. De culturele aanbieders sluiten echt aan bij wat scholen en leerlingen nodig hebben. Er zijn wel uitdagingen: scholen worstelen met alle taken die op hun bord liggen en met het lerarentekort. Aanbieders investeren veel om kinderen, jongeren en scholen te bereiken. En om te zorgen dat hun cultuurlessen er niet ‘nog bij’ komen, maar juist verlichten, en helpen bij de opdracht die de scholen toch al hebben.”
Wat is er nog nodig?
“We zien in voorschoolse opvang een enorm stijgende lijn. In het po is het een uitdaging om cultuuronderwijs een vaste plek te geven, vanwege de druk die op scholen en leerkrachten rust. Wij zien juist kansen, omdat cultuureducatie hierin verlichting kan bieden. In het vo en zeker in het mbo is nog veel te winnen. Daar bereiken we nog lang niet iedereen. En in de naschoolse educatie zijn ook veel drempels: naschools aanbod van lessen wordt niet structureel gesubsidieerd. Daardoor moeten aanbieders die speciale groepen willen bereiken echt leuren met hun plannen. De gemeente zou nog meer domeinoverstijgend kunnen werken, want nu vallen organisaties soms tussen welzijn en cultuur, en dus tussen wal en schip. En wat betreft de amateurkunst: informele en formele groepen kunnen nog veel meer van elkaar leren. En we kunnen meer aandacht geven aan nieuwe vormen en aan fair pay.”
Hoe maken we de Cultuurvisie werkelijkheid? “Het DEPO ziet de samenwerking met elkaar, met andere aanbieders in de stad en met de gemeente als essentieel. Daarom zijn we ook zo blij dat mensen naar Rabarber toegekomen zijn vanmiddag. Want samenwerking begint met elkaar kennen en weten wat de ander doet.”