Verhalendag

er zijn mensen, die liggen tussen het graan dat opkomt
er zijn mensen die wachten tot het licht weer zachtjes landt
er zijn mensen die alles vinden, in wat soms zo weinig lijkt

mens, volk, kind, er zijn mensen
die nemen, en blijven nemen

stem, naam, land en grens, er zijn wereldleiders
die land en grondstoffen afpakken, die willen alleen maar meer

er zijn mensen die genoegen nemen met wat ze hebben en er zijn mensen
die dreigen te vergeten wat genoeg betekent, ik maak me zorgen

ik maak me zorgen dat oorlog zich verspreidt, stil, sluipend, steeds dichterbij
ik maak me zorgen dat we kijken en niets meer zeggen, ik maak me zorgen
dat het stil blijft waar geschreeuwd moet worden, ik maak me zorgen omdat in
hun leed niet valt door te zappen, ik maak me zorgen dat we vergeten dat in hun
eindeloze nacht niet valt door te scrollen, ik maak me zorgen om alles hier dichtbij en daar
ver vandaan, ik maak me zorgen om iemand die lijkt op mij, om iemand die ook ík had
kunnen zijn, om iemand die vannacht wel dromen wil maar sinds een tijdje niet meer slapen
kan

nee, niemand verdient het om pijn te lijden

niemand verdient het om vergeten te worden, niemand verdient het om in cijfers te
verdwijnen, niemand verdient het om de rookpluimen uit het slaapkamerraam te zien,
te moeten slapen onder een lucht die stikt van waarschuwing, niemand verdient het om te
willen dromen van morgen en elke dag de ochtend moeten vrezen, niemand verdient het
om nachtenlang te liggen woelen in je bed, alsof je zelfs in je slaap, nog vlucht van iets

nee, zo’n oorlog als toen mag niet nog een keer gebeuren
we kunnen nog iets doen, om de rust te bewaren
genoegen te nemen met wat we hebben
liggend tussen het graan

 

Nationale Verhalendag 2026, Madurodam